Hagop, 29, Turkije

“Ik wil niet meer in de illegaliteit leven, ik ben het beu. Ik wil gewoon terug naar Turkije. Mij vrijlaten? Vergeet het maar. Ik blijf hier tot ik terug kan!”

Hagop kwam als tiener naar België, samen met zijn moeder en zus, nadat zijn vader werd vermoord.  De familie vroeg samen asiel aan. De beslissing van het hof van beroep volgde 13 jaar later, na het overlijden van de moeder van Hagop. Ondertussen waren er verschillende aanvragen tot regularisatie ingediend, maar zelfs deze wachten nog op antwoord. Hagop wil terugkeren naar Turkije omdat een onstabiel leven op straat geen leven is. Hij heeft twee maal administratief in detentie gezeten, maar terugkeer naar zijn land is onmogelijk omdat de Turkse autoriteiten hem niet kunnen terugvinden in hun registers. Hagop is ondertussen 29 en kan nergens meer terecht. Hij heeft nog steeds geen papieren, geen onderdak en geen toekomst.

Op zoek naar veiligheid
Ik behoor tot de Armenische minderheid in Turkije. Toen mijn vader vermoord werd, besloot mijn moeder om met mij en mijn zus naar België te reizen. We kwamen aan in 1998, ik was toen 13. We vroegen onmiddellijk asiel aan, maar drie jaar later werd onze aanvraag afgewezen. Ik weet helemaal niet hoe het interview met mijn moeder destijds verlopen is, ik heb geen informatie. Het enige wat ik nog weet is de naam van het dorp waar we vandaan komen. Ondanks onze situatie probeerden we een normaal leven te leiden. Ik ging naar school en begon zelfs aan een stage, maar omdat we onze papieren kwijtraakten kon ik de stage niet afmaken.

In 2002 vroeg ik ook een regularisatie om humanitaire redenen aan, maar daar heb ik nog steeds geen antwoord op gekregen.

Toen mijn moeder in 2008 overleed begonnen de problemen pas echt. Het huis was veel te groot voor mij alleen, en ik kon de huur ook niet betalen. Ik ging op zoek naar een ander appartement maar de gemeente wou mij niet erkennen en dus moest ik op straat leven – en dat is nog steeds het geval. Ik sliep in opvangcentra voor daklozen of buiten in de kou en moest stelen om te overleven. Uiteindelijk raakte ik in de problemen en belandde ik in de gevangenis.

Een wreed systeem
De eerste keer dat ik in detentie belandde was nadat ik mijn gevangenisstraf had uitgezeten. In plaats van me toen vrij te laten, besloten ze me zes maanden langer in administratieve detentie te houden, hetgeen ik heel oneerlijk vond. Zes maanden langer in de gevangenis, gewoon omdat ze me niet konden terugsturen naar Turkije! Ze hebben het wel geprobeerd, maar dat bleek onmogelijk. Ik kreeg te horen dat Turkije mij niet wou toelaten en dat ik niet kon terugkeren omdat ze me geen reisdocumenten wilden geven. Toen ze me uiteindelijk vrij lieten kreeg ik het bevel België onmiddellijk te verlaten.

Ik trok naar Zweden, in de hoop daar asiel te krijgen. Beetje bij beetje ging het beter: ik bouwde een sociaal leven op en kreeg zelfs een vriendin. Twee jaar later werd ik echter gearresteerd en terug naar België gestuurd – en toen kreeg ik meteen te horen dat ik het land onmiddellijk moest verlaten! Waar moest ik heen dan? Ik snap echt niet waarom België mij heeft teruggehaald. Ik wilde er toen een einde aan maken…hoe konden ze me toch zo behandelen? Ik was alles kwijt. (Hij laat ons zijn armen zien, die vol krassen staan.)

Ik ben dit leven kotsbeu. Ik was zelfs bereid om vrijwillig naar Turkije terug te keren, maar opnieuw kreeg ik de toestemming niet, want Turkije beschouwt me niet als een van hun onderdanen. Blijkbaar kunnen ze me nergens in hun registers terugvinden. Alles is beter dan zo’n leven. Ik verhuis met plezier eender waar naartoe, naar welk land me ook maar wil binnenlaten – zelfs Somalië!

Liever opgesloten dan vrij
In januari 2013 werd ik gearresteerd en naar een gesloten centrum gestuurd. Na een maand werd ik vrijgelaten, maar ik wou helemaal niet vertrekken. Ik had een dak boven mijn hoofd, had genoeg aan mijn MP3 speler en bemoeide me nergens mee. Ik leefde als een prins. Ik wilde niet vertrekken, tenzij ze me terugstuurden of mijn situatie oplosten. Ze moesten zowaar de politie bellen om me úít het centrum te gooien, kun je dat geloven?

Ik wil gewoon en normaal leven. Ik wil een job vinden, een echte job. Ik wil mijn leven veranderen. Denk je dat ik het leuk vind een crimineel te zijn? Ik ben het beu. Ik wil iets goeds doen, een eigen gezin beginnen…een kat in huis halen. Belgen houden van katten, toch?

16 jaar in België
Nog steeds geen papieren en niet-repatrieerbaar om administratieve redenen