Lala, 50, uit Armenië

“Ik kreeg te horen dat ik Armenië nooit zou halen, dat ik onderweg zou sterven.”

Lala heeft ernstige hartproblemen. Nadat haar aanvraag tot medische regularisatie werd afgewezen, werd Lala aangehouden. Haar privécardioloog stelde dat ze een gedwongen terugkeer niet zou overleven, maar de medische dienst van het gesloten centrum beweerde dat Lala gezond genoeg was om te reizen. Het Hof van Cassatie eiste een derde opinie, waarna een onafhankelijke cardioloog de diagnose van de dokter van Lala bevestigde. Na een juridische strijd van ruim twee maanden werd Lala eindelijk vrijgelaten. De opsluiting traumatiseerde de hele familie en dreef hen uit elkaar.

Zoon: Mijn ouders verlieten Armenië in 1994. Ze namen mijn broer, mijn zus en ik naar Rusland toen we nog heel klein waren. We hadden er een tijdje een winkel, maar werden door de maffia gechanteerd en raakten alles kwijt. Uiteindelijk kwamen we in 2005 naar België en vroegen asiel aan, maar onze aanvraag werd afgewezen.

Lala: Vlak nadat we in België aankwamen werd ik heel ziek. De dokters vertelden me dat slechts 25% van mijn hart fatsoenlijk werkte en dat ik dringend medische bijstand nodig had. Ik vroeg een medische regularisatie aan, maar die werd afgewezen in mei. Ons dossier werd gesloten.

Zoon: Niet lang daarna arresteerde de politie zowel mijn moeder als mijn zus en sloot hen op in een gesloten centrum. Diezelfde week belandden mijn vader en ik in de gevangenis voor kleine misdrijven die we hadden begaan. Zo was mijn vader tweemaal zonder rijbewijs achter het stuur betrapt. Mijn oudere broer zat al in de gevangenis; hij moest een straf van drie jaar uitzitten.

Lala: Twee weken na onze aanhouding werd mijn dochter naar Armenië gedeporteerd. Ik moest ook teruggestuurd worden, maar ik weigerde het vliegtuig op te stappen omdat ik wist dat ik zou kunnen sterven aan een hartaanval. Mijn advocaat regelde een cardioloog, die zei dat ik meteen vrijgelaten moest worden omdat ik dringend geopereerd moest worden. Hij zei dat ik Armenië nooit zou halen, dat ik onderweg zou sterven. Twee maanden later werd ik eindelijk vrijgelaten en naar het ziekenhuis gestuurd voor een operatie. Tegen die tijd was mijn man ook al gedeporteerd… Ze hebben mijn hele familie de vernieling in geholpen.

Zoon: Mijn broer was heel ongerust over het feit dat mijn moeder en zus in detentie zaten. Hij wist dat mijn moeder een operatie nodig had en dat de dokters hadden gezegd dat haar overlevingskansen klein waren. De stress werd hem teveel…hij pleegde zelfmoord in de gevangenis.

Zelf kreeg ik te horen dat ik gedeporteerd zou worden zodra mijn 10 maanden gevangenisstraf erop zaten. Ik ging akkoord…Ik had zelf verteld dat ik Armeens was. Maar toen ze contact opnamen met de ambassade, bleek dat ze mijn gegevens nergens konden terugvinden…ik kon dus ook niet teruggestuurd worden. In februari werd ik weer vrijgelaten.

Lala: We wonen nu bij zijn vriendin. Met mijn dochter gaat alles goed, zij is ondertussen teruggekomen en met een Belg getrouwd. Zij heeft dus een verblijfsvergunning, maar ik maak me zorgen om mijn zoon. Hij moet werken, het is niet goed voor hem om thuis te zitten. Zonder paspoort kan hij niet trouwen, maar ook niet terug naar Armenië. Hij kan helemaal niks.

Zoon: Ik moet voor mijn moeder zorgen, zij kan niet werken door haar hartproblemen. Maar zonder papieren kan ik geen job vinden. Ik kan zelfs geen huis huren met mijn vriendin…het is heel moeilijk. Mijn moeder heeft geen huis of familie meer in Armenië, zelfs mijn vader is naar Rusland vertrokken op zoek naar werk.

Lala: Ik kan mijn zoon niet achterlaten….(wijst naar de urn op de schoorsteen). Ik heb opnieuw een medische regularisatie aangevraagd, maar we hebben nog geen antwoord. Mijn dochter vraagt de advocaat steeds om nieuws, maar hij zegt telkens dat we moeten wachten. Ik begrijp niet waarom ze ons geen papieren geven. Ik ben hier ondertussen al acht jaar.

9 jaar in België
Nog steeds zonder papieren en niet-repatrieerbaar om medische redenen