Tareq, 27, uit Irak

“Of je nu opgesloten zit of niet, da’s gewoon hetzelfde.”

Tareq verliet Irak omwille van de gevaarlijke situatie in zijn regio. Zijn asielaanvraag werd afgewezen omdat die bepaalde regio niet gevaarlijk genoeg bevonden werd. Tareq werd twee keer in een detentiecentrum opgesloten, maar omdat hij niet over een geldig paspoort beschikt kan hij niet naar Irak worden teruggestuurd. De tweede keer dat Tareq in detentie belandde was omdat Dienst Vreemdelingenzaken vermoedde dat hij Turks was, ook al bestond er ten tijde van zijn asielbeslissing geen twijfel over zijn identiteit. Toen bleek dat Tareq wel degelijk Irakees was, werd hij vrijgelaten. Zes jaar na aankomst in België heeft Tareq nog steeds geen papieren, is hij afhankelijk van het inkomen van zijn vriendin en heeft hij geen zicht op een toekomst.

Van Irak…naar het gesloten centrum
Tareq: Ik kwam zes jaar geleden in België aan, in 2007. Ik woonde daarvoor dichtbij Kirkuk, daar waren altijd veel problemen. Sjiieten en Soennieten, de Koerdische bevolking…er kwamen veel mensen om. Ik heb twee dagen na mijn aankomst in België asiel aangevraagd, maar die werd afgewezen omdat ze mijn verhaal niet geloofden. Ze zeiden dat toen ik Irak verliet, de situatie in het noorden nog niet gevaarlijk was. Mijn advocaat ging in beroep, maar dat was ook negatief. Toen ik een tweede keer asiel aanvroeg werd ik naar een gesloten centrum gestuurd. Ze hebben toen geprobeerd om me terug naar Irak te sturen, maar omdat ik geen geldig paspoort had kon dat niet.

Leven in detentie
Dat gesloten centrum was echt vuil. Het was klein en de bewakers kwamen nooit met ons praten. Mensen hadden geen respect voor elkaar daar, ze maakten veel ruzie en er werd vaak gevochten. Dat heb je als je veel mensen samen zet. Het was moeilijk want ik kon met niemand praten – niemand sprak Nederlands, zelfs de sociaal assistenten niet. Ik begreep nooit wat er gebeurde. Ik verbleef bijna drie maanden in dat centrum, en toen zeiden ze plots op een dag ‘je mag vertrekken’. Ik vroeg de assistenten waar ik heen moest, waar ik moest slapen, maar ze zeiden dat ze me niet konden helpen.

Uiteindelijk hebben vrienden mij de jaren daarna opgevangen. Gelukkig maar – omdat ik geen papieren had, kon ik niet werken…ik kon helemaal niks. Drie jaar geleden heb ik dan mijn Belgische vriendin ontmoet. Ik woon nu bij haar. Eind 2012 werd ik gearresteerd na een controle op straat. Ik snapte niet waarom, ik had niks verkeerd gedaan. Toen hebben ze me naar een ander centrum gestuurd, die was beter dan het eerste centrum.  De assistenten spraken er ook Nederlands, ik ging elke dag langs om te vragen naar mijn dossier.

Vijf weken later werd ik vrijgelaten. Ze hadden blijkbaar contact opgenomen met de Turkse ambassade omdat ze niet geloofden dat ik Irakees was. De Turkse ambassade heeft hen toen verteld dat ik geen Turk was, waarna de Irakese ambassade mijn nationaliteit heeft bevestigd, maar ze weigerden me terug naar huis te sturen.

Over de toekomst…
Vriendin: Zijn advocaat gaat opnieuw een regularisatie aanvragen. Da’s al de vierde keer; de andere aanvragen werden afgewezen omdat hij geen geldig paspoort heeft. We willen ook wettelijk gaan samenwonen, maar daar moet ik eerst 21 voor zijn. Gezien hij nu al bij mij woont, kunnen ze hem in ieder geval niet zomaar weghalen. Als we ook op papier samenwonen dan zou hij verblijfsdocumenten kunnen krijgen.

…en de angst
Tareq: Maar daarvoor heb ik eerst een paspoort nodig. Ik heb contact opgenomen met de Irakese ambassade in Brussel, maar zij willen me geen paspoort geven. Ik ben bang, bang dat de politie mij opnieuw oppakt. Ik kan niet terug naar Irak, ik heb problemen daar. Ik zou wel terug willen, maar ik kan niet. Het is moeilijk om hier zonder papieren te leven… Of je nu opgesloten zit of niet, da’s gewoon hetzelfde. Ik ben hier nu zes jaar en ik kan nog steeds niks. Ik ben alles kwijt – en waarom?

6 jaar in België
Nog steeds geen papieren en niet-repatrieerbaar om administratieve redenen